Over winnaars en Winters Binnen

Net als vorig jaar in november, heb ik deze maand 50.000 woorden getypt als grondstof voor mijn roman. Bij elkaar al 100.000 woorden dus. Ik kan bijna niet wachten met plakken, schrappen, schuiven en verder schrijven om de roman daadwerkelijk te laten groeien. Ik houd mijn lezers op de hoogte. 

Inmiddels doe ik erg mijn best om de schrijfgroep tussen Sint en Kerst te kunnen starten, nog een paar aanmeldingen..... En ik werk aan een vertelverhaal voor Winters Binnen, de verhalenroute door Tuindorp Oostzaan, die onder andere mijn huisje aandoet.

Levensverhaal

Ook heb ik mijn lieve vader beloofd om zijn handgeschreven levensverhaal voor hem uit te werken. Toen hij me zijn volgeschreven bloknootvellen gaf, zei hij - niet voor de eerste keer: 'Misschien is het niks hoor, kijk maar of het wat is, misschien kan het zo in de prullenbak.' 'Pa', antwoordde ik, 'het is jouw verhaal, dus dat is sowieso iets. Ik vind het ontzettend stoer van je om het op te schrijven!' 

Nu heb ik de eerste 27 handgeschreven pagina's gelezen. In het verhaal staan familie-anekdotes. Het zijn 'sterke' verhalen, die steeds opnieuw verteld worden, omdat ze op de lachspieren werken. Maar ik las ook details die nieuw voor me zijn, over een hardwerkende man die met zijn baas onderhandelde over een paar guldens meer in zijn loonzakje. Ik ben zo trots op die man. Op zijn 74e, met niet meer dan Lagere School en één jaar ambachtsschool in de jaren vijftig, zit hij nu aan de eettafel het verhaal van zijn leven op te schrijven.  

'En? Is het wat?' vroeg mijn vader. Ik vertelde dat ik geraakt was en nog een keer hoe stoer ik het van hem vond, om dit met zijn ene jaar ambachtsschool op te schrijven. 'Nou, op mijn leeftijd is een schouderklopje ook nog steeds welkom,' zei pa. Heerlijk, zo'n schouderklopje dat aankomt. Ik hoop dat hij nog meer blaadjes vol gaat schrijven en ik zal hem helpen om er een boekje van te maken. Misschien moet ik er ook zo'n plaatje met 'Winner!' op plakken.

Dagje Rotterdam

Met pap

en mam

en een fraaie 90-jarige madam

Een uur heen en een uur terug treinschrijvend heb ik mij aan de afspraak met mezelf gehouden. Verder heb ik kunnen vaststellen dat het woord STILTE op het raam van een treincoupé geen enkele indruk maakt. Ook heb ik een van mijn romanpersonages om zeep geholpen. Ze voegde niets toe aan het verhaal en ik had er al te veel. 

Woord vooraf

Zoals ik met mezelf heb afgesproken schrijf ik twee uur per dag aan 'de roman'. Discipline! Daarnaast maak ik nu een 'groen' boekje. Ik zoek nog een aansprekende titel. Iets met bruine vingers misschien? Het voorwoord is al klaar.

Slaapmutsje

Woord vooraf

In 2008 verhuisde ik van een flat in Amsterdam Zuidoost naar Noord, Tuindorp Oostzaan. In Zuidoost heb ik tien jaar getuinierd op een lapje grond dat ik voor een symbolisch bedrag huurde, een nutstuintje. Al die tijd droomde ik van een huisje op de begane grond met een eigen tuintje. Mijn wens kwam uit: ik vond een lief hoekhuisje met drie tuintjes, vóór, achter en opzij. Sindsdien leef ik me uit.

Tijdens het tuinieren komt vaak het begin van een gedicht in me op. De namen van planten, hun verrassende verschijningsvormen, de oneindige troost van de terugkerende seizoenen... keer op keer komt daar een gedicht van.

Toen Maaike en Jeditha, die in Noord de buurtmarkt 'Home made van der Pek' organiseren, vertelden dat deze maand het thema 'Tuinkabouters en groene vingers' zou zijn, maakte ik van de gelegenheid gebruik om een aantal van mijn tuingedichten te bundelen. Het gedicht over tuinkabouters 'Niet bij mij!' voegde ik er speciaal aan toe, en foto's van mijn hand.

Veel groen- en poëzieplezier!

Wilma van den Akker, augustus 2010

www.schrijftaal.net

Lobelia's

50.000 woorden

Wat kan ik hier nog aan toevoegen:





Pffffffffffffffffffffft! Vandaag heb ik de magische grens van 50K (50.000 woorden) bereikt. Op deze zondag heb ik ruim 3000 woorden getypt. In dit geval zijn het woorden die zeker een inhoudelijke bijdrage vormen aan het verhaal 'Een veilige plek'. Op andere dagen speelde vooral de kwantiteit een rol. Maar ik ben blij en trots dat ik de eindstreep gehaald heb. En heb mijn 'winners certificate' geprint. Het is me gelukt om binnen 30 dagen (eigenlijk 29, want morgen 30/11 telt ook nog mee) een eerste zeer ruwe versie van een roman te schrijven.

Nu kan ik wat gas terugnemen en me wat meer op mijn SchrijfTaal zaak richten. Als ik de ruwer dan ruwe versie een poosje heb laten liggen, ga ik er lekker aan schaven en herschrijven.

Altijd losse eindjes

Het vraagt veel zelfdiscipline, een roman schrijven. Doorgaan met een onzekere uitkomst en hevige twijfels aan eigen kunnen. Waar gaat het verhaal in vredesnaam naar toe? Is het wel leuk, boeiend, ontroerend om te lezen? De innerlijke critica draait op volle toeren. Ik probeer haar tot mijn bondgenote te maken: niet meteen van mezelf een 'geniale' roman verwachten, niet teleurgesteld zijn als het een tijdje gemodder is, of het opruimen van frustraties. Blijkbaar is dat modderen nodig en moeten die frustraties er toch uit en wie weet wat daarachter of -onder vandaan komt? In ieder geval is het een goede manier om aan de schrijf te blijven. Vergis ik mij, of wordt de pen steeds vlotter? Vandaag lukte het vrij makkelijk om mijn streven (1800 woorden) te halen, en had ik daarna ook nog kriebels om poëzie te schrijven.

Breinaalden nummer 3

IJzer is te koud, voor goud
ben ik nog nooit gegaan
zilveren zelfdiscipline
zet mij aan het werk
begin met lichte weerzin
die ik geleidelijk overwin
waar is het punt dat het gebeurt
gelukkig heb ik dat niet door
spoel verder, spin het garen
uit mijn hersenbol brei lappen
tekst en naai ze aan elkaar als oma
voor het Rode Kruis die dekens
met haar oude handen, al die
kleuren draad waar ik zo graag
mee speelde en dat ze mij wat
steken leerde, maar een killer
was ik nooit en zal ik ook niet
altijd losse eindjes

4 november 2009

Vooruitblik

November komt helemaal in het teken te staan van het schrijven. Op 1 november wordt een gedicht van Henk van Zuiden onthuld in het LUMC (Leids Universitair Medisch Centrum). Daar wil ik bij zijn. Voor meer informatie: klik op de link van Henk.



Verder ben ik zo gek geweest om me aan te melden voor NaNoWriMo. 'National Novel Writing Month.' Eerder International dus, maar InaNoWriMo bekt nog minder lekker dan NaNoWriMo. Ook op Schrijven online wordt dit initiatief ondersteund. Het komt erop neer dat ik tegelijkertijd met duizenden anderen binnen een maand een roman ga schrijven. Resultaten worden online gepubliceerd en (neem ik aan) bediscussieerd.

Kan dat, een roman schrijven in een maand? Ik denk het niet, maar het schrijven van een roman is wel een oude droom en schrijven is een werkwoord. Een maand lang in hoog tempo schrijven, in de weet dat zoveel meer mensen aan het ploeteren zijn, lijkt me nu een grote stimulans om aan de schrijf te blijven. Ik ben benieuwd of ik daar halverwege november nog zo over denk... Ik houd jullie op de hoogte.