Dagje Rotterdam

Met pap

en mam

en een fraaie 90-jarige madam

Een uur heen en een uur terug treinschrijvend heb ik mij aan de afspraak met mezelf gehouden. Verder heb ik kunnen vaststellen dat het woord STILTE op het raam van een treincoupé geen enkele indruk maakt. Ook heb ik een van mijn romanpersonages om zeep geholpen. Ze voegde niets toe aan het verhaal en ik had er al te veel. 

Relativeren als reflex

Ouder wordend kind

In mij leeft het ei
van een vrouw
die van elke kou
een Mexicaan maakt
en het zaad van een man
die kwalen wegmoppert

Dóódziek
klotepillen

Relativeren als reflex:
het valt wel mee ma
neem het serieus pa

Zij overleefden hartritmestoringen,
chloresterol (sic!)
kankerbestraling, klikgebit
nier, klier, hier- en daar
ontsteking, niet het lijden
dat men vreest, maar dat wat
op kwam dagen

Een enkele keer versterk ik
mijn stem, pak een roeptoeter:
géén eigen diagnoses stellen
vráág het dan aan de dokter!



Foto's: NRC