Dat zeurt maar door...

Nu ik een aantal pantoums heb uitgeschreven, merk ik dat het niet opschiet. Door de vele herhalingen zit er weinig ontwikkeling in zo'n gedicht. Bovendien komt het geheel op mij al gauw geforceerd over. Maar dat gevaar is sowieso aanwezig met rijm. Ik heb vandaag een wat langer pantoum gemaakt (het kan in principe eindeloos zijn) over een bij uitstek cyclisch onderwerp.

Het terugkerende (pantoum)

Zo'n cyclus is geen feest
komt elke maand weer terug
ik vind het mooi geweest
die kramp in buik en rug

Het komt elke maand terug
en ik stop mezelf weer vol
die kramp in buik en rug
tampons en panadol

Ik stop mezelf weer vol
ook mijn gewicht neemt toe
tampons en panadol
ik ben voortdurend moe

Ook mijn gewicht neemt toe
zonder een kind te dragen
ik ben voortdurend moe
wat loop ik weer te klagen

Het duurt ook al zo lang
zonder een kind te dragen
kom maar op met die overgang
kan ik daar weer over klagen

Kom maar op met die overgang
ik vind het mooi geweest
het duurt me veel te lang
zo'n cyclus is geen feest

12 februari 2010

Sonnetje

Vandaag zag ik ze weer eens door de kamer dansen: regenboogjes. Een kristal dat voor het raam hangt breekt het zonlicht en maakt deze kleurige vlekjes. Poes zag ze ook en joeg erachteraan. Een vrolijk gezicht; een belofte dat het weer voorjaar wordt. 'Let the sun shine!'

Het onderwerp duikt altijd weer op in februari. De bewijzen staan hier en hier. Toen ik ze opzocht, kwam ik erachter dat ik al twee keer een bericht met de titel 'voorjaarswens' had gemaakt. Beide gedichten zijn al een stuk ouder en 'vrij' van vorm. Omdat ik mensen ga begeleiden met schrijven vind ik het belangrijk om ook te oefenen met meer traditionele vormen, zoals het sonnet. Als mijn geheugen me deze keer niet bedriegt, is dit mijn tweede sonnet. Het eerste, minder frisse, staat hier.

Zonnetje

Een melkschuimding met zonnecel
wacht ledig op de lichtinval
erboven hangt een glaskristal
een levenloze snottebel

Ze zitten duidelijk in een dal
ontkennen dat, maar weten wel
de zon is nodig voor herstel
hoe lang duurt deze grauwheid al?

Het is hoog tijd om op te laden
energie voor bruis en kleur
stop het lusteloze hangen

Voorjaar komt, de tijd van daden
altijd goed voor mijn humeur
ik ga regenboogjes vangen

9 februari 2010

Doodgezwegen talenten

Wat zwijgt?

Bij muziek één helft
van Herenleed, de langste
kijkt grijs met noten mee

Laat me slepen
door snaren golven

Wat denkt?

Zet er maar woorden bij
rouw blijmoedig om
wat vingers niet

Krab doodgezwegen
talenten los, peuter

Wat doet, wat mompelt, wat schrijft?

7 februari 2010

Red de Roode Bioscoop

Het intiemste theater dat ik ken is de Roode Bioscoop aan het Haarlemmerplein. Ik zag en hoorde er al een prachtig liedjesprogramma over Ingrid Jonker en de theatervoorstelling Zorro (die niets met de gemaskerde held van doen had). Het theater dreigt kopje onder te gaan door een harteloze huurverhoging. Lees hier meer.

Een goede vriend stelde voor om naar een van de voorstellingen te gaan, om bij te dragen aan het behoud van deze unieke plek. Natuurlijk! Ik had niet eens het programma goed gelezen, iets met acrobatiek, dacht ik. Het bleek om bijzondere muziek te gaan.


Cellist Ernst Reijseger

Snarentaal

Een paar meter van de kassa
staat kaartscheurman,
loopt voor de sfeer
naar het licht en pakt
zijn donkerrode instrument

Maakt afspraken met zwarte
krullen aan een blanke vleugel
wat gebeurt er in die hoofden
dat die handen dat kunnen
waar zit de muzikale schors?

Ernst speelt elektrisch gitaar
op zijn strijkinstrument, sust
een kraaiend kind, kermt zelf
en knarst; de vleugelsnaren
krijgen slaag – ik kan alleen
maar kijken naar een kersenrode
krul, luisteren, afdwalen
woorden zoeken

6 februari 2010


Pianist Harmen Fraanje

Het nut van het net

Doelgericht, het enige spel

Wat is het nut van het net als er een gat in zit?
Energie balt zich op dat ene punt
waar koorden convergeren
je hoeft hem er niet uit te vissen
hij valt er recht doorheen
heeft geen rust meteen momentum
verzamelen door mensenbenen
na het scoren verder naar het volgende
punt. Er is geen rust. Geen fluit.

5 februari 2010

Plekgedichten

Dagblad Trouw heeft het maar druk met al die bundels van 'Dicht in de buurt'. Ze zijn bijna klaar, ook de landelijke top 100.



Via deze link kun je de inhoudsopgave bekijken en eventueel de bundel bestellen. Voor Amsterdam Noord heeft mijn 'Broedplek van der Pek' het gehaald, en 'Hemels'. Van mijn vriend Henk van Zuiden staat 'Het mooiste meisje van Loosduinen' erin. En wat een mooi meissie!



Joop Leibbrand, stadsdichter van Den Helder, die bovendien de Meander Klassiekers onder zijn hoede heeft, staat er in met 'Het mooiste van den Helder'. Er staan natuurlijk nog veel meer mooie plekken en gedichten in. Ik denk dat ik hem maar ga kopen die bundel...

Schrijfgroepen

Vandaag had ik een gesprek op de poli chirurgie van het Boven IJ ziekenhuis. Een kleine twee jaar geleden ben ik daar geholpen aan een voorstadium van borstkanker. De gesprekken met de gespecialiseerde verpleegkundigen (mammacare) hebben me toen erg goed gedaan. Gelukkig waren er ook dierbaren die met me meeleefden. En verder kon ik veel van mijn emoties kwijt in dagboeken en gedichten. Nu ontwikkel ik een aanbod voor een schrijfgroep voor (ex-) kankerpatiënten, met als titel 'Kanker is niet je hele verhaal.' De mammacare verpleegkundigen zullen patiënten naar mij verwijzen, en ik zal aanwezig zijn bij voorlichtingsbijeenkomsten om over de schrijfgroep te vertellen. Op deze manier hoop ik de mensen te bereiken die kunnen profiteren van de heilzame werking van schrijven. Later meer hierover.

Appels en peren

Ik stel mij een weegschaal voor
een ouderwetse balans:
links ligt mijn rechterborst
een soes van vlees en bloed

En op de rechterschaal
ons huis-tuin-en-keukengeluk
de aarde, jij, mijn eerste bundel.

Natuurlijk slaat rechts door!
Ik word, ik ben een amazone
van de mensenliefde, schiet vol
en word geraakt.

Natuurlijk moet ik huilen
om het hoopje
dat van de schaal afschiet
hoog, hoog in de lucht:
daar gaat mijn tiet

Uit: Nageljongenstraat, 2008


De cursus 'Schrijven als levenkunst' staat inmiddels ook op de agenda van Human.nl, zie deze link.

Morgen ben ik zelf weer op cursus, bij de RINO leer ik meer over (psychologische) trauma's en de opvang en begeleiding daarna. Want er blijft altijd meer te leren. Wat ik met liefde zal doorgeven, en toepassen.