Wat er werkelijk toe doet

Het Volkskrant Magazine vroeg 'foto's van het uitzicht van uw webcam' voor de rubriek 'mijn foto'. Ik maakte vier foto's van mezelf, waarop de goede kijker kan zien dat er iets weg is. Ze werden niet geselecteerd. Misschien toch te confronterend? Het zou kunnen, maar ik gebruik ze nu zelf. Eerder plaatste ik er al één hier, nu twee hieronder.

Kanker bedankt! (pantoum)

Wat er werkelijk toe doet

sinds het verdwijnen van mijn tiet

is een portie levensmoed

ook nadat jij mij verliet

Sinds het verdwijnen van mijn tiet

gooide ik mijn baas eruit

ook nadat jij mij verliet

maakte dat niet zoveel uit

Ik gooide mijn baas eruit

koos een creatief bestaan

het maakt echt niet zoveel uit

geen salaris eens per maand

Wél: een creatief bestaan

zorgen om geld zet ik opzij

geen salaris eens per maand

desondanks steeds vaker blij

Gebruik maken van mijn talenten

zorgen om geld gewoon opzij

gaf toch al niet zoveel om centen

liever ben ik vaker blij

Gaf toch al niet zoveel om centen

een flinke portie levensmoed

gebruik maken van mijn talenten

is wat er werkelijk toe doet

1 mei 2010

Kanker verwerken

Heb je kanker, kanker gehad, of is er iemand in je naaste omgeving met kanker? Dan heb je vast veel te verwerken. Schrijven is een heel goede manier om dat te doen.

Nog enkele deelnemers en de cursus 'Kanker is niet je hele verhaal' kan van start. In een klein groepje schrijven en praten we over wat kanker voor plaats in je leven inneemt. Meer informatie over de groep lees je hier. Even naar beneden scrollen, er staat eerst algemene informatie over mijn schrijfgroepen. De website van SchrijfTaal wordt binnenkort verbouwd.

Het Klokhuis zendt vijf donderdagavonden speciale afleveringen over kanker uit. Een goed idee om het moeilijke onderwerp voor/met kinderen  bespreekbaar te maken. Ik heb nu twee afleveringen gezien en vind dat de juiste toon is getroffen. 

Flyerdag

Vandaag heb ik op de fiets wat flyers rondgebracht voor 'Schrijven als levenskunst'. Een erg frisse neus haalde ik daarmee. Ook heb ik een flyer gemaakt voor de volgende cursus:

Schrijfgroep: 'Kanker is niet je hele verhaal'

Wie kanker heeft, of heeft gehad, heeft veel te verwerken. In de eerste periode na de diagnose zijn de meeste mensen wat verdoofd van de schrik. Daarna komen de - vaak ingrijpende – behandelingen. Later heb je meer behoefte om de bijkomende emoties te uiten. Erover praten helpt, met mensen die willen luisteren. Schrijven is ook een goede manier: papier is geduldig. De bewijzen stapelen zich op: van schrijven word je gelukkiger en gezonder. Geestelijke en lichamelijke gezondheid zijn gebaat bij het regelmatig opschrijven van diepe gevoelens. Dat komt doordat je gedeeltes van de hersenen gebruikt, die helpen bij het greep krijgen op emoties als angst, verdriet en boosheid.

In de schrijfgroep zet je, aan de hand van een aantal thema's, jouw verhaal op papier. Kanker is daarbinnen misschien slechts een hoofdstuk, maar wel een belangrijk hoofdstuk. Door erover te schrijven krijgt dat hoofdstuk een plaats in je hele verhaal: een compleet verhaal met hoogte- en dieptepunten. Dit helpt je om tegenslagen beter te hanteren en meer vertrouwen in de toekomst te hebben. Je plezier in het leven neemt toe en schrijven neemt daarin een plezierige plaats in.
Geef je snel op: de groep gaat van start zodra er voldoende deelnemers zijn. Tijd: maandagmiddag 14.00 – 16.00 uur
Plaats: Gebouw SOLID Aldebaranplein 4a, Amsterdam Noord (Tuindorp Oostzaan). Kosten: € 85,-- voor zes bijeenkomsten.

Appels en peren

Ik stel mij een weegschaal voor
een ouderwetse balans:
links ligt mijn rechterborst
een soes van vlees en bloed

En op de rechterschaal
ons huis-tuin-en-keukengeluk
de aarde, jij, mijn eerste bundel.

Natuurlijk slaat rechts door!
Ik word, ik ben een amazone
van de mensenliefde, schiet vol
en word geraakt.

Natuurlijk moet ik huilen
om het hoopje
dat van de schaal afschiet
hoog, hoog in de lucht:
daar gaat mijn tiet

Uit: Nageljongenstraat

Meer informatie over de schrijfgroepen vind je op www.schrijftaal.net

Schrijfgroepen

Vandaag had ik een gesprek op de poli chirurgie van het Boven IJ ziekenhuis. Een kleine twee jaar geleden ben ik daar geholpen aan een voorstadium van borstkanker. De gesprekken met de gespecialiseerde verpleegkundigen (mammacare) hebben me toen erg goed gedaan. Gelukkig waren er ook dierbaren die met me meeleefden. En verder kon ik veel van mijn emoties kwijt in dagboeken en gedichten. Nu ontwikkel ik een aanbod voor een schrijfgroep voor (ex-) kankerpatiënten, met als titel 'Kanker is niet je hele verhaal.' De mammacare verpleegkundigen zullen patiënten naar mij verwijzen, en ik zal aanwezig zijn bij voorlichtingsbijeenkomsten om over de schrijfgroep te vertellen. Op deze manier hoop ik de mensen te bereiken die kunnen profiteren van de heilzame werking van schrijven. Later meer hierover.

Appels en peren

Ik stel mij een weegschaal voor
een ouderwetse balans:
links ligt mijn rechterborst
een soes van vlees en bloed

En op de rechterschaal
ons huis-tuin-en-keukengeluk
de aarde, jij, mijn eerste bundel.

Natuurlijk slaat rechts door!
Ik word, ik ben een amazone
van de mensenliefde, schiet vol
en word geraakt.

Natuurlijk moet ik huilen
om het hoopje
dat van de schaal afschiet
hoog, hoog in de lucht:
daar gaat mijn tiet

Uit: Nageljongenstraat, 2008


De cursus 'Schrijven als levenkunst' staat inmiddels ook op de agenda van Human.nl, zie deze link.

Morgen ben ik zelf weer op cursus, bij de RINO leer ik meer over (psychologische) trauma's en de opvang en begeleiding daarna. Want er blijft altijd meer te leren. Wat ik met liefde zal doorgeven, en toepassen.