Vergeet de oneindige ruimte

Achter is het veilig

Op een slordige stenen driehoek

staat een grenen, door regen

vergrijzend vierkant op poten

rondom beginnen de bollen

toegedekt aan hun winterslaap

asters en heide waken zo lang

Hier zijn buren welgezind

een verliefde hond, mijn katten

in de schaduw heerst vrede

Waar ik vóór bieten ging halen

voor het avondmaal, een laatste

courgette, nog wat rozen

Daar schijnt de zon

houdt het gevaar zich schuil

in geparkeerde auto's

een verborgen wapen

vergeet de oneindige ruimte

in de schaduw is het veilig

3 oktober 2010

Andermans tuin bewonderen

Een paar kilometertjes fietsen van Tuindorp ligt Den Ilp. Daar bevindt zich de Gouwkamp, een weelderige tuin die een aantal dagen per jaar is opengesteld voor bezoekers. Vanmiddag waren dat er veel. Deze zomer is de tuin  alleen nog op dinsdag 10 augustus open.

Naast een uitgebreide flora, die menselijke bewonderaars en allerlei insekten aantrekt, staat de tuin ook vol met beelden uit Afrika en Azië. Bijvoorbeeld baobabs uit Burkina Faso in verschillende formaten. De beelden zijn te koop. 

Na het tochtje naar de beeldentuin hebben we nog uren genoten van de zon en het voedsel bij Noorderlicht, het mooiste terras aan het IJ. De aambeeldwolk dreef snel voorbij. 

Afgekloven puntmutsen

Voor de komende tijd heb ik met mezelf afgesproken om twee uur per dag aan mijn roman te werken. Afgelopen november produceerde ik 50.000 woorden tijdens National Novel Writing Month - NaNoWriMo. Die onder tijdsdruk geschreven tekst heb ik tot nu toe laten rusten, omdat er andere dingen te doen waren, maar ook om afstand te nemen van dat materiaal. Nu zijn dus de tijd en de zin gekomen om ermee aan de slag te gaan. Ik houd iedereen op de hoogte, niet alleen op dit weblog, maar ook op Twitter en Facebook (onder andere).

'Proza is ook een goed middel tegen depressies'

En dan kriebelt intussen het poëzie schrijven door. Aanstaande zaterdag sta ik weer op die heerlijke Van der Pekmarkt. Deze keer met het thema 'Tuinkabouters en groene vingers'. Ik stel zelf een boekje met groene  gedichten samen. In de loop der jaren heb ik er daarvan heel wat geschreven. Speciaal voor de gelegenheid vandaag:

Niet bij mij!

Ze komen er bij mij niet in die jongens

ik haat ze met hun domme koppen

en afgekloven puntmutsen

zoals ze die hengeltjes vasthouden

met een gaatje in hun handen, zo nep

zo Sinterklaas, of paashaas

In mijn tuin staan planten

er sluipen poezen, kruipen regenwormen

en ander ondergronds gedierte

er vliegen bijen, vlinders, pluizen

zaden springen uit hun schil

stengels klimmen, bloemen draaien

naar de hemel

U doet maar:

Platte ganzen in het venster

versteende laven die de ramen lappen

bekladde dakpannen naast de deur

gevlochten kransen met kunstbloemen

plastic vlaggetjes met Holland Hup

windmolens op schaal, ik vecht ertegen

dus ook geen tuinkabouters, niet bij mij!

30 juli 2010

Snoeiwoede

Doornenkroon

In de tuin zoek ik vrede.

Een moeder roept: 'Hou toch eens op

met dat gedrag van je!'

Hoe verstaat een driejarig meisje dat?

Als je 'draak!' genoemd wordt,

en 'darm!' wat heb je dan gedaan?

Midden in de zomer een winterhart,

een wereld vol uitingen waar ik

niet om gevraagd heb. Er woekert wat.

Als je de mensen leert kennen

ga je van tuinieren houden: verstop

buren achter struiken en pioenen;

ontwar rozen, jasmijn en kamperfoelie

netels blijven branden, stekels steken.

Weltschmerz, snoeiwoede, eelt kweken.

26 juli 2010

Huisje, meisje, poesje

WONINGLOOZE
 
Alleen in mijn gedichten kan ik wonen,
Nooit vond ik ergens anders onderdak;
Voor de' eigen haard gevoelde ik nooit een zwak,
Een tent werd door den stormwind meegenomen.

Alleen in mijn gedichten kan ik wonen.
Zoolang ik weet dat ik in wildernis,
In steppen, stad en woud dat onderkomen
Kan vinden, deert mij geen bekommernis.

Het zal lang duren, maar de tijd zal komen
Dat voor den nacht mij de oude kracht ontbreekt
En tevergeefs om zachte woorden smeekt,
Waarmee ‘k weleer kon bouwen, en de aarde
Mij bergen moet en ik mij neerbuig naar de
Plek waar mijn graf in 't donker openbreekt.

Jan Slauerhoff (1998 -1936)



Onder de pannen

Alleen met mijn gedichten kan ik leven
nooit had ik lang een ander in mijn huis
voor mij geen samen hangen voor de buis
steeds kwam een eind' aan 't nemen en het geven

Alleen met mijn gedichten kan ik leven
zij leggen niet op alle slakken zout
verdwenen liefdes heb ik van mij afgeschreven
met schrift en pen blijf ik getrouwd

En vroeg of laat zal het moment aanbreken
dat mijn gehavend lijf het helemaal begeeft
dan heb ik met de poëzie geleefd
een tuin, een poes, een enkele vriend
de muze in mijn eigen stijl gediend
ik hoop dat iemand daar nog iets aan heeft

Wilma van den Akker, 19 maart 2010

Mijn vorige tuin

Vandaag mocht ik uit de handen van Nelleke Brandenbarg een mooi boekje ontvangen: Nellestein - 30 jaar Nutstuinen. Ik meldde al eerder dat ik bij dit feestje aanwezig zou zijn en dat er een paar van mijn gedichten in het boekje zouden komen.

Ik heb precies tien jaar in een flat in Nellestein (Amsterdam Zuidoost, aan de Gaasperplas) gewoond. Het gebruik van een nutstuintje voegde veel toe aan mijn woonplezier. Ik verlangde steeds meer naar een huisje op de begane grond, met een eigen tuintje. Die wens werd vervuld en sinds 2008 woon ik in Tuindorp Oostzaan (Amsterdam Noord). In die twee jaar voel ik me al erg verbonden met mijn woonomgeving, maar vandaag ging ik weer even terug naar een plek waar ik tien jaar gewoond en getuinierd heb. Ik kon het dan ook niet laten om nog naar dat kleine stukje grond te kijken, waar bijvoorbeeld onderstaand gedicht ontstaan is. Iemand anders geniet nu van dat stukje, maar er staan nog steeds plantjes, die ik erin gezet heb. Het boekje is een gevarieerd geheel aan foto's, verhalen, gedichten en recepten, allemaal geïnspireerd door die omgeving.



Bij mij in de tuin

Het is een pervers geheimpje
dat ik u vandaag verklap
ik weet niet wat ik liever ruik
de franse geur van lavendel
of de meur van natte compost

Kwakoe waait langs mijn oren
de heermoes is niet te geloven

Ik buk en trek de aardbei heeft
het op mijn been gemunt of
kriebelt daar een mug? graag
zou ik het loeder doodslaan
maar ooit was zij mijn moeder

(augustus 2004)

Overvloed

Heel simpel

Eenzaam hing ik er een beetje
bij

Tot ik zei:
ik ben niet meer
eenzaam, maar graag
alleen

Er zijn mensen poezen
kamelen pennen tuintjes
papier
genoeg

6 augustus 2009

Meer tuin van mij

Landje veroveren

Iemand heeft hier in het verleden
zeer creatief gestreden tegen
regenwormen en plantenleven

Een kunsttapijt met naalden
vastgebreid, een wandelpad
van vuilniszakken, daarnaast
houten borden als stapstenen
plastic bloemen bloeiden overal

Ik wist niet waar te beginnen
haalde dat tapijt eerst uit
groef borden op, en zakken

Nog steeds wied ik verlepte nepplanten
gooi schelpen en stenen tot een rotstuin
bevrijd aarde, planten, ongedierte,
maak meer tuin en meer van mij

16 juli 2009