Liefde, tsssss! (vervolg Belangrijke Dingen)

De gloed voor het raam verandert in een enorm vuurrood hoofd. Het hoofd splijt open en uit de mond komen brandende slangen, die sissen en spreken:

'Wat nou, schrijver aan je schrijftafel? Denk jij echt dat je weet hoe het leven in elkaar zit? En dat je voor alles de oplossing hebt? Liefde, tsssss! Daar kom je echt niet ver mee in de buitenwereld! Word wakker en ga de strijd met mij aan!'

De schrijver beeft en is met stomheid geslagen. Daar zit hij nou met zijn lijstje van Belangrijke Dingen. Moet hij Liefde loslaten op dit boze hoofd? Hij krijgt het niet over zijn lippen om 'Ik hou van je!' te roepen. Wat nu? Verslagen zakt hij in zijn bureaustoel.

Stippeltjes - de eerste keer

Voor Café de Liefde schrijf ik aan een kort verhaal over de eerste keer. Hier een geluidsopname van het begin. Ik ben benieuwd of het spannend is om te lezen en te horen. Binnenkort moet ik wel een microfoon gaan kopen, want de interne microfoon van mijn laptop is niet zo goed.

Onder de pannen - geluidsopname

Dankzij Stephen Fry, die ik volg op Twitter, kwam ik in aanraking met het verschijnsel AudioBoo. Een simpele manier om een geluidsopname te maken en te verspreiden. Uitstekend geschikt om gedichten in de te spreken! Zo maakte ik een opname van 'Onder de pannen'. Hoor hier:

Huisje, meisje, poesje

WONINGLOOZE
 
Alleen in mijn gedichten kan ik wonen,
Nooit vond ik ergens anders onderdak;
Voor de' eigen haard gevoelde ik nooit een zwak,
Een tent werd door den stormwind meegenomen.

Alleen in mijn gedichten kan ik wonen.
Zoolang ik weet dat ik in wildernis,
In steppen, stad en woud dat onderkomen
Kan vinden, deert mij geen bekommernis.

Het zal lang duren, maar de tijd zal komen
Dat voor den nacht mij de oude kracht ontbreekt
En tevergeefs om zachte woorden smeekt,
Waarmee ‘k weleer kon bouwen, en de aarde
Mij bergen moet en ik mij neerbuig naar de
Plek waar mijn graf in 't donker openbreekt.

Jan Slauerhoff (1998 -1936)



Onder de pannen

Alleen met mijn gedichten kan ik leven
nooit had ik lang een ander in mijn huis
voor mij geen samen hangen voor de buis
steeds kwam een eind' aan 't nemen en het geven

Alleen met mijn gedichten kan ik leven
zij leggen niet op alle slakken zout
verdwenen liefdes heb ik van mij afgeschreven
met schrift en pen blijf ik getrouwd

En vroeg of laat zal het moment aanbreken
dat mijn gehavend lijf het helemaal begeeft
dan heb ik met de poëzie geleefd
een tuin, een poes, een enkele vriend
de muze in mijn eigen stijl gediend
ik hoop dat iemand daar nog iets aan heeft

Wilma van den Akker, 19 maart 2010

In jouw lange wikkelarmen

Samenvattend

Twee lappenpoezen liggen in
acht pootjes, gapen als ik
een o zo schattig plaatje schiet.
Zusjes. Samen

Terugklikkend zie ik jou
en mij stralen en gieren
wij zo blij met wij. Samen.
Moeten we weer eens doen

's Nachts liggen we in elkaars
donzige pootjes. Je likt mijn nek,
bijt zachtjes in mijn schouder.
Wat volgt is niet geschikt
voor poezenoogjes

Toch deint er eentje mee,
verlegt zich zuchtend. Dan
gaan we allemaal slapen. Ik
in jouw lange wikkelarmen

10 september 2009

Losse onderdelen

Een paar jaar geleden was één van mijn thema's 'Losse onderdelen. (Omdat je nooit iemand helemaal kunt bezitten)'. De gedachte was: genoegen nemen met brokjes liefde en stukjes lijf bij gebrek aan het grote geheel, 'de ware' misschien. Het sterkste voorbeeld van dit thema vind ik 'Pro toto'. Het gedicht staat ook in mijn bundel Nageljongenstraat en werd ooit op Meander geplaatst. Het thema kwam vandaag weer bij me boven in een iets ander verband. Hierover heb ik een eerste versie geschreven, die ik in de komende dagen zal bijschaven en publiceren.

Pro toto

Soms komt er zomaar
een arm voorbij
om het mee te doen

Deze kwam op de motor
in een strakke broek
hij belde en ik greep

Hem met beide handen aan
zette mijn lippen in zijn vel
met van die rossige haartjes

Ik wikkelde mij in die arm
en sliep, hij was nog warm
toen ik hem in de gangkast borg

Netjes bij de andere
en bij het panterpluutje
voor minder mooie dagen

Beter Vinkenoog dan de psycholoog

Gisteren zat ik te sleutelen aan het onderstaande gedicht. Het idee onstond naar aanleiding van de voorstelling Hoog Bezoek op het Over het IJ festival. Het festival is nu voorbij, maar de voorstelling is nog wel op andere lokaties te zien.

Het sleutelen werd onderbroken door het bericht van de dood van Simon Vinkenoog. Daar wilde ik bij stilstaan. Zie ook het bericht van gisteren. Vandaag vond ik de eerbetonen in de krant en zit de man nog steeds in mijn hoofd. Waarom eigenlijk? Eerlijk gezegd ken ik zijn geschreven werk niet goed, maar om de man kon ik niet heen. Zijn levenslust, zijn spetterende speeksel. Zijn uitspraken als "a poem a day keeps the doctor away" (was die van hemzelf, of citeerde hij een andere dichter?). Vooral zijn manier van leven was inspirerend. Ik ben dus niet droevig om zijn dood, maar blij om zijn leven.

Vandaag zou ik eigenlijk naar de psycholoog gaan, maar ik wist bij god niet wat ik er zou bespreken. Ik heb afgezegd, en verder gesleuteld aan:


Wie komt er in mijn huisje?

Drie kamertjes voor mij alleen
maar jij... jij kon er nog wel bij
wij passen op de bank, in bed,
elkaar, de natte cel
jouw lange lijf, mijn ronde

Al stoot je met je hoge hoofd
de pannen van het rode dak,
keren onze konten zich in de keuken
tegen elkaar: geeft niet
ik raap de pannen op, veeg
het gruis wel van de grond

We maken samen ruimte
het is hier binnen groter
dan buiten

12-13 juli 2009