Post!

Ontvangst

Zoveel zendingen verstuurd
in de hoop iets terug
wàt terug?
te krijgen
vaak in een vacuüm
een fles in de oceaan

Geen zin om stromingen
te berekenen, wind te sturen,
blazen. Geen controle
laat maar dobberen

Niet weten waar iets uit
zal komen, dat is juist
het avontuur

Op een dag belt TNT-man aan
met armen bomvol pakjes, boeken
brieven, een cd met wind

Niet zoveel! Een orkaan
van antwoorden; papa schrijft
over zijn leven en een vriend
stuurt eerste versies
ergens is iets aangekomen

woensdag 30 december 2009



Bron foto: Volkskrantblog

Schrijven werkt

Ik wist het, en in het kader van mijn ondernemingsplan voor SchrijfTaal ging ik op zoek naar onderbouwingen van de heilzame kant van schrijven. En ik vond:

Dat schrijven een heilzaam effect heeft op de lichamelijke én geestelijke gezondheid, blijkt uit diverse studies, onder andere onder de loep genomen in een overzichtsartikel van Baikie en Wilhelm (Advances in Psychiatric Treatment, (2005) 11: 338-346). Pennebaker e.a. doen al sinds 1986 onderzoek naar effecten van emotionele expressie door middel van schrijven en de mechanismen die daaraan ten grondslag liggen. Bohlmeijer (Cogiscope april 2006) vat deze effecten en mechanismen globaal als volgt samen:

Diepgaand schrijven over gevoelens omtrent belangrijke levensgebeurtenissen leidt in eerste instantie tot meer verontrusting en somberheid, maar in tweede instantie tot meer welbevinden, actievere copingstijlen en fysiologisch beter functioneren (bijvoorbeeld het immunologisch systeem). Pennebaker geeft verschillende verklaringen voor deze effecten. Eén verklaring is dat het schrijven ertoe leidt dat mensen een, wat hij noemt, hoog niveau van denken of tegenwoordigheid van geest ('high-level thinking or mindfulness') behouden. Dit wordt gekarakteriseerd door een breed perspectief, zelfreflectie, creatief zijn en bewustzijn van emoties. 'Low-level thinking' is meer de automatische piloot en wordt gekenmerkt door afwezigheid van geest, door passiviteit en rigiditeit. Alcohol en drugs zijn aantrekkelijk volgens Pennebaker, omdat ze mensen zo snel naar dit tweede niveau van 'low-level thinking' brengen. Schrijven blijkt een belangrijke vorm van zelfexpressie. Ook andere vormen als dans en beweging, kunst en muziek, bleken in zijn onderzoek daarvoor geschikt. Maar het meeste effect op de gezondheid ontstaat wanneer mensen hun emoties en beleving vervolgens omzetten in woorden en taal. Alleen dan ontstaat begrip van wat ons overkomt en waarnaar we allen driftig op zoek zijn, aldus Pennebaker.

(overname uit: De betekenis van levensverhalen; Ernst T. Bohlmeijer (et al.), Houten: Bohn Stafleu van Loghum, 2006)

De Nutstuinen van mijn oude buurt

Op kerstavond heb ik een nieuwsbrief over SchrijfTaal verstuurd, vergezeld van een Kerst- en Nieuwjaarswens. Er kwamen mooie reacties op, onder andere uit mijn oude buurt, Nellestein. Ik heb daar tien jaar met veel plezier gewoond, en getuinierd op een lapje nutstuin. De Nutstuinen bestaan nu dertig jaar en dat wordt gevierd. Aan mij het verzoek om wat tuingedichten te leveren voor de publikatie die op 17 januari bij het slotfeest gepresenteerd wordt.



Ik heb een selectie verzonden, met een begeleidend stukje tekst. En ik hoop dat de bewoners van Nellestein nog lang gebruik zullen maken en genieten van die stukjes grond die voor bijna niets beschikbaar worden gesteld. Want tuinieren is rustgevend, inspirerend en je leert daarbij meer buurtgenoten kennen.

Vijftig!

Enige tijd geleden heb ik meegewerkt aan het boek 'Vrouwen van Vijftig'. Karin Snoep interviewde een vijftiental zeer uiteenlopende vrouwen van rond de vijftig. Een aantal van deze interviews heb ik geredigeerd. Het was een feest om de uiteenlopende levensverhalen met hun individuele routes en hobbels te lezen. Vandaag kreeg ik het omslag met de fotografische portretten toegestuurd. Het boek zal ergens in februari verschijnen, kort voordat ik zelf vijftig word. Een mooi verjaarscadeau voor vrouwen in die leeftijd.

Leermoment (kort verhaal)

Klant

Zou hij komen opdagen? Ik heb zo mijn bedenkingen. Het zou echt weer Afrikaanse stijl zijn: onbetrouwbaar. Zo mag je niet denken. Afspraak is afspraak en ik zal laten zien dat ík betrouwbaar ben. Ik had ook even kunnen bellen van tevoren, maar daar had ik geen zin in. Het zou ook verraden dat ik al mijn twijfels had.

Ik heb helemaal geen zin om door die natte sneeuw te fietsen en dat geglibber over die ribbels is doodeng. Maar het is juist goed; ik krijg toch al te weinig beweging. Thuis zou er ook niet zoveel uit mijn handen komen. Zou ik wel het goede café hebben? Bij de markt, onder het viaduct zei hij toch? Dat kan alleen dit café zijn. Het is leeg, op twee mannen aan een tafeltje na.

Hij is er nog niet. Ik verwacht ook niet echt dat hij komt. Een van de mannen aan het tafeltje, de cafébaas, kijkt me vragend aan.
'Sorry, ik heb hier met iemand afgesproken. Ik ga hem eerst even bellen.'
'Prima, doe maar rustig aan.'
'Misschien heeft u hem gezien? Een grote Afrikaan?'
'Nee hoor, ga maar bellen.'

Het telefoonnummer is onbereikbaar. Zou dat opzet zijn? Hij dacht natuurlijk voor een dubbeltje op de eerste rang te zitten. Toen ik hem mijn kaartje gaf, zei hij dat hij iemand zocht om zaken voor hem te regelen. Ik vertelde hem dat ik geen secretaresse was, maar tekstschrijver. Hij schrok toen ik hem mijn tarief noemde. Misschien dacht hij dat hij me kon inpakken met zijn charmes. Mooi niet, daar heb ik al ervaring mee. Zaken zijn zaken. Ik ben nog zo toeschietelijk geweest om hem korting te geven.

Een brief aan de koningin. Hmpf, wat is dat nou voor opdracht? Ik dacht al, verzint hij nou zomaar iets? Hij zei dat hij er een goed gevoel bij had, bij onze samenwerking. 'Voor mij is het een groot avontuur,' zei ik. Dat was goed geantwoord. Ik zou de brief schrijven en nog wat informatie opzoeken en daar zouden we het dan bij laten.

Wat ben ik toch naïef. Ik had er beter helemaal niet aan kunnen beginnen. Mijn voorgevoel was juist. Maar ik wilde me niet laten leiden door een vooroordeel. Bovendien was hij mijn eerste klant. Ik moet nog oefenen met zaken doen. Mijn eerste klant is dus een wanbetaler, een ritselaar. Hij krijgt een zakelijke brief, dat ik een betaling verwacht. Als hij daar niet op reageert, krijgt hij een boze brief. Zo ga ik daar mee om. Voor mij een leerervaring, en iets om over te schrijven.

Wilma van den Akker, december 2009

Winterverhalen

Vanavond deed de midwinterverhalenroute 'Dwars door Noord' mijn huisje aan. Zelf leidde ik het programma in met twee gedichten. 'Verwintering van Holland' paste uitstekend in het geheel. Victor Bottenbley vertelde verhalen met veel dieren erin, onder andere over de papegaai Cocotte, die diep beledigd was als je haar niet groette. Tenslotte mocht iedereen een stukje touw aan het joelblok knopen . Bij het vastknopen moest je aan je liefste wens of passie denken. Aan het einde van het Midwinterfeest wordt het joelblok verbrand en worden zo alle wensen het universum ingestuurd. Dat einde vindt plaats op 23 december. Je kunt dus nog twee dagen van winterverhalen genieten. Kijk op www.midwinterfeest.org



Over de achtergrond van het joelblok en het joelfeest kun je hier meer lezen.

Verwintering van Holland

Vandaag was ik een beetje eigenwijs: ondanks een negatief reisadvies treinde ik naar Utrecht om daar met Gerrit van Meurs en anderen naar de film 'Denkend aan Holland' te kijken. Gerrit drijft al 23 jaar succes- en liefdevol Bleu et Vert, onder andere met schilder- en beeldhouwcursussen in de Auvergne en aan de Waal.

De film 'Denkend aan Holland' gaat over de Waal en toont de rivier in al zijn facetten: licht, water, kleur, beweging, transport etc. En kunstenaars, onder wie Gerrit zelf, die geïnspireerd raakten door de rivier. Beelden, geluiden en gezichten om verliefd op te worden. En om nog vele malen opnieuw te bekijken. Het was de extra lange treinreis meer dan waard. Vooral omdat het sneeuwlandschap onderweg ook al zo inspirerend was. Het gedicht van Marsman werd al vaker geparafraseerd, dus ik waagde me aan een besneeuwde versie.

Verwintering van Holland

Treinend door Holland
zie ik wollige dieren
als donkere vlekken
in sneeuwland staan
rijen gelijkvormige
woonkwartieren
onder zachte dekens
verscholen gaan
en in de oneindige
witheid verdronken
hekken en paaltjes
verdelen het land
lichtmasten, kabels,
verdwaalde bomen
grafische tekens
uit de losse hand
de lucht hangt heel laag
en het zicht wordt er langzaam
door groeiende, vallende
vlokken verstoord
en in alle contreien
is de stem van de denker
in broeikasgedachten
voor één keer gesmoord

Wilma van den Akker, 20-21 december 2009

Lees hier het origineel van Hendrik Marsman, uit 1936
En hier 'De binnenring van Holland' door Gerrit Komrij uit 1981