Zonneplein, Zonneplein, Zon- Zon- Zonneplein

Uw blogster is blij, dolblij, want er is goed nieuws over het Zonneplein. Het gaat meer en meer stralen en dat blijft ook zo, als het aan de buurt, de bewoners, de Stichting Broedstraten, woningbouwvereniging Ymere, het Stadsdeel Noord, aan Peter Faber en aan ondergetekende ligt. Het goede nieuws bereikte mij net via Twitter: het Stadsdeel Noord heeft groen licht gegeven om van het Zonneplein een theaterstraat te maken. Dat is niet meer dan logisch, want er zijn al twee theaters op het plein. Wist u dat? Het Zonnehuis en Theaterstudio Zonneplein

Door meer en meer theater- en aanverwante activiteiten aan te trekken, komt het plein meer tot leven en zullen er meer bezoekers komen. De hele buurt en de ondernemingen aan het plein zal daar van opfleuren, dat weet ik zeker.

Eerder dit jaar maakte ik een filmpje over het plein, om te laten zien hoe leuk en levendig het er kan zijn. In de hoop dat die verandering zou doorzetten... Het filmpje is klaar, is hier te bekijken en op Noord Verandert! Morgenavond om 18.45 uur is er ook een item aan gewijd in het programma Buurt op AT5. Lang leve het Zonneplein!

Neuspeuteren en loslaten

Het Hart op de Tong: zondag 17 oktober

Hoe verloopt een middag 'Het Hart op de Tong?' De mensen komen nieuwsgierig binnenwandelen om te luisteren naar de verhalen. Door te luisteren komen er andere verhalen boven borrelen. Vanmiddag waren dat onder andere verhalen over de eerste ontmoeting van geliefden; over verschillen tussen Suriname en Nederland en over neuskeutels en ander lichamelijk afval. Uiteindelijk heeft bijna iedereen wel een verhaal dat hij kwijt wil.Verhalen en mensen ontmoeten elkaar en dat maakt gelukkig!

Harry: Er was eens een koning die in zijn neus peuterde...

'Lovely' muziek en zang

Roy: we moeten meer loslaten




Vanaf nu iedere twee weken, dus de volgende keer is zondag 31 oktober. Plaats: Theaterstudio Zonneplein, Tuindorp Oostzaan. Tijd: 14.00 - 16.00 uur.

Sonnet over mijnwerkers

Goud winnen

Jorge houdt van mineralen

verloor drie vingers in de gangen

blijft desondanks afdalen

in de mijnen, het verlangen

naar goud en koper wint

boven stampt men ongedurig rond

door zucht naar schittering verblind

er gaat een rilling door de grond

'Het gesteente dat wij vinden,'

mompelt de kompel binnensmonds

'beheerst de mensen bovengronds

hoezeer de gangen ons verbinden,

wat wij hebben onder de aarde

is boven nog van weinig waarde.'

16 oktober 2010

'Los 33' - de geredde mijnwerkers in Chili

Kroosscheppen met latexverfrollerbeugelbidonhouderpantykousnetjes

Jaja, juf heeft wat over voor haar natuurklasje. Op woensdagavond in de schuur op zoek naar bruikbare spullen om schepnetjes van te maken. De pantykousjes had ze al bedacht, maar nu nog stokken en  ringen of beugels om de netkousen aan vast te maken. Ah! Er is in het verleden flink geverfd en gerold, dus er staan nog lange stokken, stelen om de verfrollers aan vast te maken. Misschien kunnen die beugels (zonder de rollers) ook wel... Maar nu iets ronds, dik ijzerdraad of zo. Hmmm, wat ligt hier? Exje heeft zijn racefiets wel opgehaald, maar nog wat accessoires laten liggen. Een houdertje voor een bidon, twee houdertjes zelfs! Juf schrobt wat latexverf weg en frummelt met stukjes ijzerdraad twee perfecte schepnetjes met superlange stokken.

Donderdag: het natuurklasje bestaat nog steeds uit vier kinderen. Juf legt uit dat er samengewerkt moet worden. Vier kinderen: twee dragen de schepnetten, twee de bakjes met water. Samen kroos en beestjes uit de sloot scheppen en in de bakjes doen. En streng verboden in de sloot te vallen! Het samenwerken lukt goed, dat is een haalbaar leerdoel. Kroos scheppen ook en misschien wel beestjes. Terug in de klas de vergrootglazen erbij en eindelijk de microscoop. Oeps, geen afdekglaasjes. Het valt niet mee om met het spiegeltje licht te vangen. Geen succes, die microscoop. Maar wel veel kroos, op tafel, op de vloer.Geen beestjes. De kinderen tekenen het en schrijven: 'ik haat kroos'. Okee dan. Volgende week een nieuw onderwerp. Zeker geen kroos.

Aan de weg timmeren met de billen bloot

Als je schrijft en publiceert en daarbij ook nog schrijfdocent bent - zoals ik - moet je commentaar op je werk incasseren. Het blijft spannend om reacties op je werk te ontvangen, of die nou 'kritiek' genoemd worden, of 'feedback' of 'tips', of ze rechtstreeks gepresenteerd worden, met de botte bijl of met een strik erom. Als je wilt je groeien in je werk door van anderen te leren, moet je ermee om kunnen gaan. Persoonlijk vind ik het weleens lastig. Met name die botte bijl blijft pijnlijk. En zo'n strik is lief bedoeld, maar leidt ook af van de werkelijke boodschap.

Kritiek ontvangen
Het incasseringsvermogen varieert met de luim van de interne criticus. Dat is de stem in je hoofd die zegt dat je weer eens waardeloze bagger hebt geproduceerd, of juist een geniale tekst. Reacties van anderen liggen daar altijd ergens tussenin. Ze zijn dus teleurstellend, of juist een opsteker. Een evenwichtig mens blijft na een teleurstelling niet lang in de put zitten en gaat na een opsteker niet naast zijn schoenen lopen. Ben ik een evenwichtig mens? Ook dat varieert. Ben ik een eiland? Nee. Wil ik beter leren schrijven en lesgeven door fouten te maken en kritiek te incasseren? Ja! Dus: opkrabbelen en doorkrabbelen!



Kritiek geven
Aan het ontvangen van kritiek kan je dus een hele kluif hebben. Daarom is het belangrijk om die zorgvuldig te geven. In hulpverlenersland - waar ik dertien jaar heb doorgebracht - is het woord kritiek zelf al lang uit den boze. Daar spreekt men liever van positieve of negatieve feedback. Er zijn ook regels voor het geven van feedback. Kort gezegd komt het erop neer dat het altijd beter werkt om gewenst gedrag te belonen (positieve feedback) dan om ongewenst gedrag te bestraffen (negatieve feedback). Positieve feedback is veel makkelijker op een zorgvuldige manier te geven. Wie houdt er nou niet van een compliment? Daar groei je letterlijk en figuurlijk van en je wilt dat succes wel vaker bereiken. Zorgvuldige negatieve feedback is een stuk ingewikkelder. Voor je het weet is iemand erg boos of verdrietig en kan dan even helemaal niets produceren, gewenst of ongewenst.

Tijdens de schrijflessen ben ik er als docent vooral op gericht om de eigenheid van de schrijvers te stimuleren en hun kwaliteiten te prijzen. Soms zegt mijn innerlijke criticus dan, dat ik 'kritiekloos' ben, of 'soft'. Maar het is de enige manier waarop ik met mensen (kinderen en volwassenen) kan werken. Omdat het bij me past, maar ook omdat ik ervan overtuigd ben dat het de enige effectieve manier van leren is. Wie veel schrijft, en aanmoediging krijgt voor de kwaliteit en de eigen toon, leert steeds beter en eigener schrijven. Schrijven is een werkwoord, dus ook hier verwijs ik naar bovenstaand recept.

Noorderparkzon

Het winkeltje van Wilma de dichteres stond vanmiddag in het Noorderpark. Er werd Crisiskunst vertoond, gemaakt en verhandeld. De goddelijke najaarszon was helemaal gratis. Iedereen liep te stralen, van eenjarigen die net beginnen te leren lopen, tot honderdjarigen die het al bijna niet meer kunnen. 

Het meest geniet ik op zo'n dag van de gesprekjes, ontmoetingen met andere Noorderlingen. Waarbij ik mijn folders van het Zonneplein uitdeel en af en toe een bundeltje verkoop. Op het podium heb ik een paar van mijn gedichten voorgedragen. 'Noordgedichten' natuurlijk.

Poepmachien

Schijt aan

Delvoye heeft een grote interesse in het banale, zoals excrementen

hij expliceert: zodra de neus en ogen het hebben waargenomen,

gaat hier het voedsel in. Dit gat met smaak en speeksel kauwt

Mijn kattenfoodprocessor snort en smikkelt, drie op een rij

als er genoeg is maken zij een graafbeweging

uit de tijd van jacht en schaarste

Slik! De slokdarm is een tube die in de maag wordt leeggeknepen

brokken plonzen in het maagzuur. Er borrelt wat. De weke, aangevreten massa

zakt door een doolhof licht doordringbare worsten

twaalf vingers wringen het produkt naar buiten

Drollen ontsluiten de kring, ze vallen...

Nee! Niet op de mat verdomme, niet op het kleed

doe dat op de bak, of buiten! Delvoyes shit

wordt duur betaald. Hier stinkt het.

9 oktober 2010

'Most people don't give a shit about shit'