Ik ging eens naar de bakker...

Nog een opsomgedicht, dat Lennert Ras schreef tijdens de laatste bijeenkomst van 'Schrijven als levenkunst I'. Lennert zat met zijn hoofd bij geesten, dieren, geluiden in het woud:

Woudgeest

Trippel trappel
Hoge poten
In het mos
Ree
Tikkel takkel
Trilt de snavel
In het hout
Specht
Met de fakkel
Houd ik
De wolven
Op afstand
En door
Het kippengaas
Grijpt de vos
De hoen
Het zwijn
Woelt de aarde
Met zijn snoet
Grumbel
Grauwt de beer
Op zijn achterpoten
Voordat
Hij mij verpletteren zal
En hoog in de boom
Ritselt de eekhoorn
Door het blader dak
Houdt zich ver van alles

Lennert Ras, Uit de marge

Schrijven als levenskunst II staat in de steigers (zie agenda Humanistisch Verbond) , evenals de cursus in Noord. Geef je op: komende week beginnen we alweer!

Folder Zonneplein
In de tussentijd loop ik rondjes over het Zonneplein om winkeliers te bevragen en om foto's van hen te maken. Dit leuke meisje werkt bij de bakker en komt misschien wel in de folder over het plein terecht.

Vervolg Schrijven als Levenskunst - en ook in Noord

Gisteren en vandaag ben ik bezig geweest met de promotie voor het vervolg op 'Schrijven als levenskunst' bij het Humanistisch Verbond. Ook ga ik dezelfde cursus in Amsterdam Noord aanbieden. Zie bijvoorbeeld de evenementenkalender van het Stadsdeel Noord en de agenda van het Humanistisch Verbond. Deelnemer Lennert Ras schreef een treffend verslag van de eerste cursus. Lees het op zijn weblog 'Uit de marge'.



Hier lees ik voor uit eigen werk op het feest van afgelopen zondag. Met dank aan Josée van Oers, die de foto opstuurde (ook die van gisteren trouwens) en zelf een prachtig weblog heeft.

That's all folks! Voor vandaag. Morgen interviews afnemen bij de winkeliers op het Zonneplein.

Mijlpalen

Vijftig
Gisteren vierde ik met een aantal dierbaren mijn vijftigste verjaardag in het Zonnehuis. Ik was geraakt door de hoeveelheid lieve woorden, gedichten, liedjes en cadeaus. De muziek van 't Gevolg maakte er een volmaakt feest van.




Vijfenzestig
Een van de deelnemers aan 'Schrijven als levenskunst' bereikte onlangs een andere mijlpaal en schreef daarover een opsomgedicht:


Met pensioen!


Dun, dik, klein, groot,
Zwart, geel, blond, bruin,
Kort, lang, steil, krul,
Rattenkop, paardenstaart, hanenkam, petje-op,
Rood, groen, wit, paars,
Jurk, trui, bloes, jek,
Lief, leuk, stil, druk,
Mooi, saai, grijs, groen,
Levendig, lacherig, dweperig, dwarserig,
Sterk, zwak, slap, hard,
Boos, braaf, blij, bleek,
Verdrietig, gelaten, uitbundig, onzeker,
Vragend, eisend, gevend, nemend,


Duizenden leerlingen op een rij,
Ja, dat is voorgoed voorbij!


Harry Beishuizen (65)

Het geluid van zuigend aardewerk

Ompotten

God nee, geen plan van aanpak
stappenschema, stroomdiagram
vergaderwoeker, management

Aardvingers vinden vanzelf
wortels, trekken gras en plastic
paprika's, poten nieuwelingen

Onder violen ligt een dierbaar
lijkje om te katten. Binnen:
de gootsteen vol met sodawater

Bij het geluid van zuigend aardewerk
zit een zak met grond, liggen zaden
van courgettes en guichelheil,
staan ompotten. Ze wachten.

9 april 2010



Blauw guichelheil

Voorlopig laatste 'Schrijven als...'

Toegegeven: ik was wel een tikkeltje onder de indruk van de groep hoog opgeleide deelnemers aan 'Schrijven als levenskunst', de cursus die ik gaf bij het Humanistisch Verbond. Allemaal heel zelfstandige denkers en sommige wisten meer af van de Nederlandse literatuur dan ik. Maar het gaf niks: Bijna iedereen kwam er thuis te weinig aan toe om te schrijven en had plezier in de geboden oefeningen. We schreven onder andere portretten van elkaar, en van vreemden naar aanleiding van meegenomen kassabonnen, we schreven 'vrij' naar aanleiding van voorwerpen, we schreven dialogen en opsomgedichten. We lazen voor en genoten van de verschillende manieren waarop de opdrachten waren uitgewerkt. Een aantal wilde meer aanwijzingen om wat ze schreven interessanter te maken voor anderen. Ik nodigde hen uit om reacties van de groep te vragen.

Opsomgedichten
Ook waren er deelnemers die het schrijven gebruikten om hun persoonlijke ervaringen op papier te zetten. Het was allemaal mogelijk en ik geloof dat iedereen wel aan zijn trekken is gekomen. Op de laatste avond kwamen prachtige gedichten met gebruikmaking van enumeratie, ofwel opsomming. Wie weet mag ik er nog een of twee van publiceren op dit weblog.

Ik ga ze missen, deze cursisten. Mijn eerste schrijfgroep zal sowieso een speciale herinnering blijven. Een vervolg is in de maak. Er valt zoveel meer te behandelen dan in zes bijeenkomsten past. Ik wil in het vervolg nog meer inspelen op de individuele schrijfbehoeften van de cursisten. Wie weet komen enkele deelnemers wel terug. Maar het belangrijkst is dat ze plezier hebben beleefd aan elkaar en het schrijven en ik denk dat de meesten dat wel zullen blijven doen. Schrijven dus. En ook plezier beleven ja.



Schrijfleesvoer

Tergend inert

De ondraaglijke traagheid van het opstaan

Geef me één dag fris uit de veren
levenslang streef ik naar het momentum
van een hoen; onvermoeid doorrollen
tot rust op de plaats

Als ik mijn ogen open
is het lichaam wakker
staat op en rekt de dag
tot een beweeglijk geheel

Waar is dat ik per nacht
tien negen acht uur slaap
behoef, wektekens negeer
en pootjes – tergend inert
komt mijn raket los van het
bed, sputtert uren tegen
tot het landen in de veren

4 april 2010

Geluk gekrompen in de was

Ik ruim je op

Je laatste t-shirt in de was
kleurt mijn sokken rood
ik vouw het niet meer op, maar stop
het in een tas, maak nét nog bollen
van je sokken, vierkantjes
van boxers; zoek je boeken uit
de dozen liggen plat
op zolder, je badjas in een vuilniszak
met truien

Het ging niet meer
ik ben gegroeid en het geluk gekrompen
in de was, het past niet meer
jouw laden neem ik zelf
weer in bezit – ik heb leegte nodig nu

1 april 2010