Op zoek naar Amerikanen en vrouwen van vijftig

Mijn bezigheden hebben meer en meer met schrijven en boeken te maken. Heerlijk!
Achter de schermen werk ik mee aan een boek met interviews, de levensverhalen van vrouwen van in de vijftig. Te zijner tijd zal ik hier meer over vertellen. Gisteren bereikte mij het bericht dat In Search of Americans eindelijk gaat verschijnen.

"Met trots presenteren wij het resultaat van onze reis door de VS. Het boek In Search of Americans is vanaf 2 oktober verkrijgbaar! 126 pagina's met (bizarre) reisverhalen, interviews, spectaculaire ontmoetingen en prachtige kleurenfoto's. En er is nog meer goed nieuws: de verkoopprijs is verlaagd van € 29,95 naar € 21,95 (excl. verzendkosten). Wij zijn zeer verheugd dat u, alvorens er ook maar één letter gedrukt was, het boek heeft besteld. Wij hebben u dan ook vermeld in het dankwoord.

Mocht u niet kunnen wachten totdat het boek bij u in de brievenbus valt dan kunt u ook persoonlijk uw exemplaar van het boek uit handen van Eva en Sabina ontvangen: volgende week opent namelijk de tentoonstelling Gooise Vrouwen in Museum Hilversum, waar het werk van diverse vrouwelijke kunstenaars van 1850 tot heden wordt getoond. In Search of Americans is trots deel te mogen nemen aan deze tentoonstelling met enkele foto’s uit het boek."

Eva Kelder en Sabina Theijs

Witte dichters

Op woensdagavond 28 oktober van 18.00 tot 21.00 uur vindt op begraafplaats en gedenkpark De Nieuwe Ooster in Amsterdam Oost-Watergraafsmeer weer de jaarlijkse herdenkingsmanifestatie 'Herinnering verlicht' plaats.
Ook dit jaar is het project Witte Dichters er een onderdeel van.

Witte Dichters

De deelnemende Witte Dichters krijgen een witte paraplu (wit is ook een rouwkleur) met verlichting.
Bezoekers van 'Herinnering verlicht' kunnen even bij hen onder de paraplu schuilen om naar een gedicht te luisteren.
Dat gedicht cirkelt rondom één of meer aspecten van het thema dood - rouw - verlies - gemis - etcetera.
Deelthema van dit jaar is: Wat ik je nog zeggen wou

Gedurende de hele avond zijn er korte maar intensieve ontmoetingen
tussen een of een paar individuele bezoekers en een individuele dichter.
Het initiatief tot een bezoek onder de paraplu gaat steeds uit van de bezoeker.
De Witte Dichters (herkenbaar aan de witte paraplu) staan verspreid over de begraafplaats of lopen rond.











Naar aanleiding van het deelthema schreef ik onderstaand gedicht.

Mijn kind

Ik had je graag gekregen
maar het is niets geworden
tussen ons

Veel kleintjes heb ik verschoond
en vastgehouden, eerste stappen
en woorden toegejuicht

Ik had je graag gedragen,
gebaard, de borst gegeven
gewiegd en getroost

Als moeder zou ik zoveel beter...
beste stuurvrouw aan wal
nooit zal ik het zeker weten

Ik had je graag zien groeien
met liefde opgevoed
met moeite losgelaten
deed dat bij voorbaat al


28 – 29 september 2009

wonderbaarlijke vermenigvuldiging

't is 'n boel

Koepels, trouwjurken en blauwe ogen
om kwaad te bezweren - iemand verloor ze
raadt naar mijn afkomst: zeker niet Russisch

Met een boot tussen Europa en Azië zigzaggen
en de Zwarte Zee zien - onder de stad zwemmen
karpers naar Medusa. Staat zij op haar kop
om het boze oog te bezweren?

Katten
koffie
baklava

Islamitische bloemmotieven, blauw en
goud in het paleis marmeren badkamers
van haremvrouwen in reuzenspiegels
zie ik de lamp mezelf de spiegel de lamp mezelf
weerspiegeld - wonderbaarlijke vermenigvuldiging
van wijn en broden in Byzantijns mozaïek
Jezus Christus, Maria en engelen

Met een losse hoofddoek om
mijn blote voeten in zacht tapijt laten zinken
het istanbul poetryhouse is
een leeg zaaltje

27 september 2009

't is een boel - kalender - filmpjes Sterrenplein

Vanavond ben ik met enige vertraging en een hoofd vol indrukken teruggekomen van een reisje naar Istanbul. Over die droomstad is een gedicht in de maak. In de paar dagen dat ik weg was, zaten er twee filmpjes in de mail over de opening van het Sterrenplein. Een van de VPRO (Droomstad) en een van Lennert Ras, reporter bij Noord verandert. Kijk en vergelijk...

Ook is de Tuinscheurkalender 2010 aangekomen, een dikke pil met veel tuinteksten, -weetjes en poëzie van W. Shakespeare, G. Gezelle e.v.a. Ik heb hem doorgebladerd tot 25 april. Op de achterkant van 24 april staat mijn 'Rumex'. Zeer vereerd te zijn.



Tot slot vannacht een kiekje van mezelf in de spiegel van het harem van het Topkapi paleis. Genoeg ijdelheid nu. Morgen meer.

Zij grinnikt om binnenrijmpjes

Episode

Waarin onze heldin, het hart vol ezelsoren*, alinea's lang een stapel sprookjesboeken beklimt, op zoek naar de prins met de kroontjespen en uiteindelijk een bron bereikt.

Dit hoofdstuk springt in

ijskoud water

langs de kantlijn staat een printer
te mooie woorden uit te spugen
het witte paard hinnikt

Terwijl haar vel vol puntjes tintelt
grinnikt ze om binnenrijmpjes
spettert tekst uit pretogen
ze heeft het paard wel door

Zon droogt de inkt
van haar zinnen
ze slaat een bladzijde om
haar schouders, haar rugzak
spreekt boekdelen

19-21 september 2009

* en haren vol voetnoten

'Ja,' zei de inktpot tegen de pen, 'het is werkelijk prachtig wat er al niet uit mij tevoorschijn kan komen.
In mij hebben de werken van alle schrijvers hun oorsprong.
Het is ongelooflijk; ik weet niet wat er gebeurt wanneer ze uit mij beginnen te putten.'

uit: De pen en de inktpot
Hans Christan Andersen (1860)

Vogeltjesgriep

Een beetje 'under the weather' en dan toch naar feestjes gaan, en tussendoor vogeltjesgedichten lezen en beoordelen. Dat ei is gelegd, zie: pomgedichten. Het winnende gedicht:



ik schoot de dodo
de laatste
vlak voor impact
uit de lucht

redde daarmee
het wtc

en de wereld

zijn kop viel op
mij al was ik
Boudewijn Büch
himself

(en dat was ik)

de gebroken pennen
staken in mijn eeuwig rode
ogen over de straat
dwarrelden duizenden
miljoenen veertjes

als mensen vielen
als poppetjes naar beneden
ik schoot de dodo

maar daarmee de toren
om
niet te hoeven
niets meer

te hoeven

ik, drs drs wereldreiziger
de dode dodo
waren er bij.


Gerben de Ruiter


Maar ik mag niet klagen want mannengriep is veel erger dan vrouwengriep. Filmpje, leuk: bekijk even!
Jeetje, je zal toch de Mexicaanse Mannengriep hebben! Als het straks vijf dagen stil blijft hier, zit ik trouwens in Istanbul.

Here I come Constantinople
I am coming Constantinople
Here I come Constantinople
I am coming Constant-
Inople here I come

Filmpje, bizar: bekijk even!

The Residents: Constantinople

Oude kustlijn

Afscheid en zuiverheid

Gisteren nam ik afscheid van een aantal collega's. Het voelde helemaal niet als afscheid, omdat juist die mensen aanwezig waren die ik als vrienden beschouw, en met wie ik verwacht in de toekomst contact te houden. Dus het was goed. Wel was het het perfecte moment om een punt te zetten achter dertien jaar vrouwenopvang (thans Blijf Groep). In die jaren heb ik veel geleerd en iets kunnen betekenen voor kinderen en vrouwen die met huiselijk geweld te maken hebben gehad, en voor collega's.

Eén van die collega's gaf me 'De oude kustlijn,' de bundel van Vasalis die haar kinderen na haar dood uitbrachten. Achterin (pag.65) staat:

De titel heeft ze ons ooit zelf genoemd. Ze vertelde dat haar vader vroeger tijdens een strandwandeling wees op een vlucht vogels boven de zee: 'Die volgen de oude kustlijn.'

Mijn collega vergeleek mijn invloed op het team met die oude kustlijn. Een mooi beeld, een troostende gedachte. En een groot compliment. Laat de vogels vliegen! Mogen zij in vrijheid en vertrouwen dit taaie en belangrijke werk blijven doen.

Een gedicht uit de bundel, zonder titel, pag. 10:


Wat gaf ik vroeger veel om zuiverheid.
Wat dacht ik dat het was?
Nuchter, met blote voeten waden door fris gras.
Strandwandeling. Mager zijn. En politiek
zeer links. Verboden was lyriek.
Toekomstgedachten had ik niet
en heb ik sindsdien nooit gekregen
goddank, en had ik geen herinnering
dan was ik nog zo schoon als regen
en even drinkbaar, lieveling.

M. VASALIS, uit: De oude kustlijn , van Oorschot 2002

Met dank aan Anneke Umans