Noorderparkzon

Het winkeltje van Wilma de dichteres stond vanmiddag in het Noorderpark. Er werd Crisiskunst vertoond, gemaakt en verhandeld. De goddelijke najaarszon was helemaal gratis. Iedereen liep te stralen, van eenjarigen die net beginnen te leren lopen, tot honderdjarigen die het al bijna niet meer kunnen. 

Het meest geniet ik op zo'n dag van de gesprekjes, ontmoetingen met andere Noorderlingen. Waarbij ik mijn folders van het Zonneplein uitdeel en af en toe een bundeltje verkoop. Op het podium heb ik een paar van mijn gedichten voorgedragen. 'Noordgedichten' natuurlijk.

Poepmachien

Schijt aan

Delvoye heeft een grote interesse in het banale, zoals excrementen

hij expliceert: zodra de neus en ogen het hebben waargenomen,

gaat hier het voedsel in. Dit gat met smaak en speeksel kauwt

Mijn kattenfoodprocessor snort en smikkelt, drie op een rij

als er genoeg is maken zij een graafbeweging

uit de tijd van jacht en schaarste

Slik! De slokdarm is een tube die in de maag wordt leeggeknepen

brokken plonzen in het maagzuur. Er borrelt wat. De weke, aangevreten massa

zakt door een doolhof licht doordringbare worsten

twaalf vingers wringen het produkt naar buiten

Drollen ontsluiten de kring, ze vallen...

Nee! Niet op de mat verdomme, niet op het kleed

doe dat op de bak, of buiten! Delvoyes shit

wordt duur betaald. Hier stinkt het.

9 oktober 2010

'Most people don't give a shit about shit'

Krooshengelen (natuurklasje)

Zo gaat dat met kinderen: juf heeft een plannetje: beesten en spinnenwebben maken van kastanjes, houten prikkers en draad. De kinderen willen het allerliefst naar buiten. Er wordt één spin en één spinnenweb gemaakt, verder knutselen ze hengels van stokjes en draad. Papieren vissen dienen als aas. Dan gaan we eindelijk naar buiten om te vissen. Er wordt veel kroos gevangen. Volgende week gaan we meteen  naar buiten, met schepnetjes kroos en beestjes vangen. En dan gaan we, heus echt, eerlijk beloofd, de microscoop gebruiken!

Elke dag wel iets te schrijven of te filmen

'Winkeltje' op de buurtmarkt

Dat u niet denkt dat ik niets meer meemaak, of niet meer schrijf: het bloggen schiet er wel eens bij in tussen het stempelen en vreemde kastanjebeesten maken met kinderen uit groep 3 (SEP-kunst), een verslag schrijven van de buurtmarkt met hondenmodeshow voor ilovenoord, Schrijven als Levenskunst bij het Humanistisch Verbond, nadenken over een nieuwe Klassieker voor Meander, een verslag schrijven voor de werkgroep theaterstraat Zonneplein, monteren voor Noord Verandert, de vertoningsavond bijwonen in Museum de Noord, een kastanjeles voorbereiden voor het natuurklasje in de Molenwijk... Daarbij komen nog: het opvoeden van kleine boefjes met snorharen die het begrip 'kattenbak' iets te ruim opvatten, een lichte Twitterverslaving en een afgebroken trapper van mijn fiets. Zo krijg je ook een blogbericht vol. En een week.

Vertoningsavond Noord Verandert! Museum de Noord

Vergeet de oneindige ruimte

Achter is het veilig

Op een slordige stenen driehoek

staat een grenen, door regen

vergrijzend vierkant op poten

rondom beginnen de bollen

toegedekt aan hun winterslaap

asters en heide waken zo lang

Hier zijn buren welgezind

een verliefde hond, mijn katten

in de schaduw heerst vrede

Waar ik vóór bieten ging halen

voor het avondmaal, een laatste

courgette, nog wat rozen

Daar schijnt de zon

houdt het gevaar zich schuil

in geparkeerde auto's

een verborgen wapen

vergeet de oneindige ruimte

in de schaduw is het veilig

3 oktober 2010

Kleding, gedichten en aangeklede hondjes

Quincy en ik

Het was weer buurtmarkt 'Home Made' van der Pek met als thema 'mode', dus er werd verkleed, genaaid, versteld en gedicht. En er moesten kleine hondjes in de kleren. Zielig, maar eerlijk gezegd ook wel grappig.

Andrea van De Kleine Naald

Kruimel

Mode en poëzie: een gat in de buurtmarkt

Ik heb weer zo'n zin in morgen: buurtmarkt van der Pek gaat deze keer over mode. Dat is bepaald niet mijn onderwerp, maar ik heb - in overleg met mededichter Quinsy - iets geks bedacht: poetry patches, een gat in de markt! Ik weet dat er merkspijkerbroeken zijn, waar uren aan wordt gewerkt om ze er oud uit te laten zien en om er de juiste 'slijtgaten' in te maken. Voor die broeken wordt grof geld betaald. Waarom zou het dan geen mode kunnen worden om in ongewenste gaten stukjes poëzie te naaien? Morgen gaan we het concept uitproberen op de buurtmarkt. En er gebeurt daar nog veel meer leuks. Lees hier meer.

En nu wat prototypjes van de poëzielapjes: