Muur en heimwee

Henk van Zuiden heeft weer een bloemlezing samengesteld, die wordt uitgegeven in de reeks Rainbow Essentials. De verzameling heeft als onderwerp 'Heimwee' en gaat over verlangen en herinnering. Mijn herinnering aan meester Henk, het gedicht 'Elf' is er in opgenomen. Binnenkort in de boekwinkel.



Vandaag is dag van de 'ostalgie' en vooral de val van De Muur. Voor mijn persoonlijke slechten van een muur verwijs ik naar mijn blogbericht van 28 februari. Klik maar even, met filmpje van de val.

Eiland op sterk water

Gisteren, na het schrijven van ca. duizend woorden (NananaNoWriiiMoo) ben ik even naar de Noorderparkkamer gefietst voor de presentatie van:



Link van Floor Buschenhenke bij uitgeverij Atlas

Wat ik al uit de bundel heb gelezen, is ijzersterk, kopen dus! Ik geniet hem met mate, omdat dat het lekkerst is bij poëzie en omdat ik natuurlijk nog steeds NananaNoWriiiMoo. Gisteravond en vandaag ook al weer ca. duizend woorden...

Ik ben gek op de pep talks per mail, met adviezen als:

'Don't revise, revising is for December',

'Don't check your word count more often than every 15 minutes',

En het beste advies van vandaag:

'Do not beat up on yourself. Do not criticize your writing as lousy, inadequate, stupid, or any of the evil epithets that you are used to heaping on yourself. Such self-bashing is never useful. If you indulge in it, your writing doesn’t stand a chance. So when your mind turns on you, turn it back, stamp it down, shut it up, and keep writing.' Gail Carson Levine

Alle adviezen zijn op mij van toepassing. Ik volg ze niet op, maar ze zijn heerlijk om te krijgen. I'm not alone...
Nu is het tijd voor voedsel en ontspanning. Vanavond nog duizend woorden?

'Mijn kind' voorpaginanieuws in Eindhoven

Zo! Heb ik ook eens een sensatiekop boven een bericht, nu nog wat uitroeptekens!!!

Elke maand krijg ik een handgevouwen blaadje in de brievenbus, van Jack van Hoek uit Eindhoven. In het Lopertje staan verhalen en gedichten, meestal ook een gedicht van mij. Onlangs zat er een handgeschreven briefje bij. Er werd gesnakt naar nieuw werk. Ik mailde 'Mijn kind'.



De tekening is van Jack.

Altijd losse eindjes

Het vraagt veel zelfdiscipline, een roman schrijven. Doorgaan met een onzekere uitkomst en hevige twijfels aan eigen kunnen. Waar gaat het verhaal in vredesnaam naar toe? Is het wel leuk, boeiend, ontroerend om te lezen? De innerlijke critica draait op volle toeren. Ik probeer haar tot mijn bondgenote te maken: niet meteen van mezelf een 'geniale' roman verwachten, niet teleurgesteld zijn als het een tijdje gemodder is, of het opruimen van frustraties. Blijkbaar is dat modderen nodig en moeten die frustraties er toch uit en wie weet wat daarachter of -onder vandaan komt? In ieder geval is het een goede manier om aan de schrijf te blijven. Vergis ik mij, of wordt de pen steeds vlotter? Vandaag lukte het vrij makkelijk om mijn streven (1800 woorden) te halen, en had ik daarna ook nog kriebels om poëzie te schrijven.

Breinaalden nummer 3

IJzer is te koud, voor goud
ben ik nog nooit gegaan
zilveren zelfdiscipline
zet mij aan het werk
begin met lichte weerzin
die ik geleidelijk overwin
waar is het punt dat het gebeurt
gelukkig heb ik dat niet door
spoel verder, spin het garen
uit mijn hersenbol brei lappen
tekst en naai ze aan elkaar als oma
voor het Rode Kruis die dekens
met haar oude handen, al die
kleuren draad waar ik zo graag
mee speelde en dat ze mij wat
steken leerde, maar een killer
was ik nooit en zal ik ook niet
altijd losse eindjes

4 november 2009

Nog wat griezels

Nu ik me heb vastgelegd om tussen de 1600 en 1800 woorden proza per dag te schrijven, komt de poëzie even in het gedrang. Logisch, maar tijdelijk! Om jullie toch wat poëzie te voeren, hier de bijdrage van Lisette aan het Grote Griezelgroeigedicht dat we zaterdag op de buurtmarkt van der Pek schreven:


Als ik een nachtmerrie heb,
ga ik rollen en bollen van spinnen
en rare zinnen dan denk ik wat is dat
maar dan zie ik niks
alleen een lichte flits
en later ... zie ik alleen
onze enge griezelkater
dan gaat het licht aan
en is alles gedaan



Foto: Lisette met Nancy bij de verhalencaravan

Schrijfdrillen

Ik probeer mezelf te drillen om 1600 à 1800 woorden per dag te schrijven. Het is lastig als er in de straat ook gedrild wordt. Het asfalt in de Grote Beerstraat wordt namelijk vervangen. De grote stukken werden vorige week afgeschraapt met een rijdende machine. De resten, rondom putdeksels en dergelijke, worden nu met een drilboor weggewerkt. Ik hoop dat dat maar een paar uur werk is. Ik heb nu al hoofdpijn, ondanks oordopjes.

Voor de afwisseling vlucht ik even naar mijn blog, om weer iets prijs te geven van het grote griezelgroeigedicht. Het is te lang en te divers om hier in zijn geheel af te drukken. Hierbij een fragment en een paar foto's van deelnemers aan de markt èn aan het gedicht.

Spinnen, spoken, heksen en buren
Het Griezelgroeigedicht van van der Pek
(fragment)

Ik gruwel van het licht dat schijnt
op de duistere kant van mijn gezicht

Als het spookverhaal begint
als ik rare geluiden hoor
als de deuren flapperen
als ik spoken zie
als het licht in de badkamer
aan en uitgaat, ga ik gillen

Mijn buurman heeft vogelspinnen
als ik die zie, dan ga ik gillen
en ook als ik een chiwawa zie
wawawa wat kan ik gillen

Andere mensen zijn bang als
je ze diep in de ogen kijkt
zonder woorden, weer andere
mensen zijn bang voor woorden

Lapjes van de griezeldeken

Hieronder drie kaartjes die gisteren werden ingevuld op de griezelmarkt van der Pek.
Nu snel over naar mijn snelgroeiroman op NaNoWriMo. Ik heb daar al 40 woorden ingetypt, moet er dus nog maar 1627 vandaag ...