Jurgen Smit en Kort Dag

Vandaag eens aandacht voor een andere dichter en zijn activiteiten. Al jaren laat ik me verrassen door de rake gedichten van Jur. Hij weet met een paar korte zinnen observaties te noteren die een lading vertegenwoordigen, waarop ik meestal net niet de vinger kan leggen. Maar toch is die lading er onmiskenbaar. En dat in die paar regels, waar bijna altijd een '&' in voorkomt. Dat lijkt wel zijn handelsmerk. Zijn gedichten en dagnotities zijn te vinden op zijn site traliewoud. Een voorbeeld:

Voorjaar 1941 (2005)

in de schuur
waar opa
zich ooit
verhing

staat nu
een Duitse
soldaat

zichzelf
tot balken
te staren

ik verlaat
voor even
het verdwalen

& haal
een krukje
uit de keuken

benieuwd
als ik ben
naar al zijn verhalen




'Kort' heeft blijkbaar een speciale betekenis voor hem, want hij is ook begonnen met een archief van jong gestorven dichters, Kort Dag. Een indrukwekkende en groeiende verzameling dichters, die niet ouder zijn geworden dan 35 jaar.

Hier vind je het archief, dat regelmatig ververst wordt.

Voorjaarswens

Wolken


Lieve hemel

loodblauw bedot geel en oranje
tinten zonder naam golven met
witte koppen als wolken drijven
met een noodgang voorbij vanaf
nu wordt het lente als vliegende
schotels met of zonder zwavel
komen bollen uit de grond in
weer meer tinten wit oranje paars
en breken takken open met groen
geweld en poezelige pootjes
hemel alles goed behalve grauw

(februari/maart 2002)

Gedweil

Genoeg

Genoeg is een groot woord
het is te vaak gezegd
te snel heeft iemand
het helemaal gehad

Toch staat ergens een emmer
vol hardvochtigheid
de maat al lang vol
een plas eromheen

Anderhalve arm
dweilt op, wringt
schimmelig vocht
de kraan staat open

Tijd droogt alles, toch?
Weer krijgt de emmer schoppen
fluistert geschokt: 'genoeg'
dweilt verder.

(juli 2008)

Naar: Nee (Toon Tellegen)

Maandag sirenedag

Claxon contrast

Mensen op zoek
naar pieken en lichtflitsen
vinden dieptepunten
leven een val met elastiek
een sprong van de maag
is het hoogtepunt

Ik herinner mij weinig
climax; de mooiste zijn:
mijn hart in brand voor jou
de ontdekking van
het madeliefje in mij
de kwetsbaarheid
van de leeuwenbek

2 maart 2009

Slechten

Klusje rauw

Naar iemand luisteren en de vraag
begrijpen; willen helpen en tegen
steen op rennen. Barsten zoeken

Een nog grotere geest inschakelen
die de muur belt, die met zichzelf
overlegt en muur blijft. Duidelijk.

Teruggaan en gezamenlijk afbreken
steen voor steen een nieuwe kamer bouwen
de muur zegt dat we keigoed zijn

Trots zijn, maar vooral moe
me omdraaien en cement
uitspugen.


28 februari 2009

Link naar de val

Iemand had ergens haar hart begraven

Iemand had ergens haar hart begraven
'Niet nodig', zei ze, 'nergens goed voor.'
En leefde lang en zakelijk

Totdat er ineens iemand door de tuin liep
precies over dat stukje aarde
de grond veerde en het hart bewoog

Het mens kreeg een onbehaaglijk gevoel,
rilde, wist niet wat er gebeurde
haalde haar schouders op, rilde opnieuw
keek in de tuin en zag de grond beven

'Daar was iets,' dacht ze,
pakte een spade, groef, vond het hart
schrok, groef dieper en stopte
het weer onder de grond – liep weg

Langzaam begon het hart omhoog te kruipen
Zou het nog op tijd komen?


(juli 2008)

Vrij naar: Toon Tellegen – er zijn mensen die nooit gelukkig kunnen worden

Het is de Toon

Toon

In de kast staat een dichter
die er steeds uit wil komen
zacht roept zijn stem:

“Neem mij ter hand
mij lezen maakt gelukkig

al schrijf ik droefheid
en gemis, ik streel
luidkeels je snaren

mijn toon is altijd goed
ook van het zwartste blad
spat liefde en verlangen.”

Wat zou ik graag die mens
eens horen spreken, teer
opnemen en voorzichtig
tussen bundels leggen.

(juli 2008)

Inmiddels heb ik Toon Tellegen in Perdu 'Raafvogels' horen lezen. Verontrustend. Toon heeft een exemplaar voor mij gesigneerd. Ik gaf hem mijn 'Nageljongenstraat', met opdracht. Ik weet niet, wie er meer verlegen was, hij of ik.