Vuurwerk? (vervolg verhaal)

'Heb ik nu alle Belangrijke Dingen?' vraagt de schrijver zich af. “Eens kijken, we hebben, Liefde, Praten, Vrede, Begrip en Kunst. Ik zou niet weten wat ik daar nog aan toe kan voegen. De schrijver staart naar zijn schrijftafel, die onder een raam staat. Hij ziet een rode gloed over het tafelblad verschijnen, en over zijn papier met belangrijke dingen. Wat is dat, brand? Of vuurwerk? Zijn grofbesnaarde buurman steekt op de raarste momenten vuurpijlen af, zodat de schrijver zich een rotje schrikt en wordt afgeleid van Diepe Gedachten. Dat is nu een voorbeeld van iemand die geen flauw idee heeft van de Belangrijke Dingen in het leven. Geen greintje verfijning heeft die buurman.

De schrijver opent het raam en steekt zijn hoofd naar buiten om te kijken wat er aan de hand is. Het is niet de buurman met zijn vuurwerk.

Toverformule (vervolg verhaal)

Praten dan? Ja praten is ook erg belangrijk. Praten heeft al heel veel problemen opgelost, net zoals liefde. Praten doen mensen het liefst als ze een Verhaal Kwijt moeten of als ze het niet met elkaar eens zijn. Man man man, wat wordt er dan gepraat. Maar het lost heel veel op, vaak zeggen de mensen aan het eind van zo'n gesprek: Ik begrijp je en ik houd nu een stuk meer van jou! Dus praten levert uiteindelijk Liefde op. Of op zijn minst Vrede, of Begrip. Allemaal hoogst belangrijke zaken. Er zijn natuurlijk ook gesprekken die eindigen in nog meer ruzie, en schelden en schreeuwen, maar dat zijn uitzonderingen. Volgens de schrijver.

Kunst. Dat is ook een Belangrijk Ding. Kunstenaars stoppen veel Liefde in hun boeken en schilderijen, hun toneelstukken, muziek en dansvoorstelingen. Mensen die naar de Kunst kijken en luisteren voelen die liefde en kunnen daar ook over Praten. Voor je het weet beginnen ze dan te twisten, maar gelukkig is daar een toverformule voor bedacht: Over Smaak Valt Niet te Twisten. Spreek je die formule uit, dan is het weer vrede. 

Naakte dakpannen blozen

Dooiaanval

Diep in de sloot ligt hij te lurken

aan gekerfde stokken van ijsmeesters

vijftien centimeter is nodig

om al die mensen te houden

Weerman wijst de vijand aan

kijk: daar zit-ie!

achter een schoorsteen

trekt een schaamteloze kring op 't sneeuwdak

naakte dakpannen blozen

niets meer om zich te bedekken

bevroren tranen hangen aan de dakrand

's Middags heft hij zijn rechterhand

richt zijn thermische lans

op toppen van aangekoekte coniferen

groen trekken de punten weg...

Nog valt de avond vroeg in het dorp

opnieuw trekt het zijn sneeuwjas aan

dooi laat zijn arm weer zakken

droomt van morgen weer proberen

21-22 december 2010

Bovenaan het lijstje (vervolg verhaal)

Bovenaan dat lijstje staat het woord Liefde. Natuurlijk. Wat is een wereld zonder liefde? Liefde moet en het kan nooit te veel zijn. Liefde is het antwoord op alles. Als iemand iets lelijks tegen je zegt of je een klap geeft, zeg je gewoon: 'Ik hou van jou!' Wedden dat ze daar niet van terug hebben?

Wat kan er verder op het lijstje komen? Wat is er bijna even belangrijk als liefde?

Eten en drinken ja, maar dat vindt de Grote Schrijver platvloers, meer in de orde van Noodzakelijk Kwaad. Voor eten en drinken moet je boodschappen doen, dat kost Geld, ook al zoiets banaals en dan moet je die boodschappen vervoeren, pfft en daarna bereiden, opeten en afwassen. Wat een gedoe, voordat je over kan gaan tot de Echt Belangrijke Dingen. Wat dan? Schrijven natuurlijk, maar dat geldt niet voor iedereen. Niet iedereen kan schrijven en zeker niet zulke zinvolle gedachten formuleren als de schrijver zelf.

De verhalenverteller en de schrijver

Mevrouw SchrijfTaal kon zichzelf niet fotograferen terwijl zij haar verhaal vertelde. Ze heeft wel genoten van de huiskamers vol aandachtige luisteraars, applaus en bedankjes. En vooral van het vertellen zelf, want wat is het heerlijk om 'in' een verhaal te zitten, dat bij iedere keer vertellen en bij ieder gezelschap verandert. In stukjes zal het verhaal op dit weblog verschijnen. Dat is wéér anders dan wanneer het 'live' verteld wordt. Mevrouw SchrijfTaal weet één ding zeker: ze heeft heel veel geleerd van het vertellen. Nu heeft ze zin om nog meer verhalen te schrijven én te vertellen.

Willem de Ridder vertelt in de oude pastorie van Tuindorp Oostzaan

- vervolg verhaal-
De schrijver denkt na over een boek waarin hij Alle Belangrijke Dingen zal beschrijven. Want de schrijver denkt onderhand wel te weten waarom het draait in het leven en wat die Belangrijke Dingen zijn. Wanneer hij dat Belangrijke Boek heeft geschreven, dan zal iedereen het willen lezen en de schrijver zal rijk en beroemd worden. Hij hoeft het alleen nog even op te schrijven. Nu maakt de schrijver een lijstje met Belangrijke Dingen die in het Boek der Boeken terecht moeten komen. 

Victor Bottenbleij vertelt het verhaal van Charley

Vanaf nu ben ik verhalenverteller

Deze foto's zijn van gisteren, toen Bram Graafland in de Grote Beer zijn verhaal vertelde over de gelukkige bramenplukker, een sprookje van Godfried Bomans. Vanmiddag begon ik op de Nieuwe Zonneweg aan mijn loopbaan als verhalenverteller. Ik vertelde het verhaal van Alle Belangrijke Dingen, geschreven door Wilma van den Akker, omlijst door twee gedichten. De huiskamer zat vol met ademloos publiek. Kicken!

Alle Belangrijke Dingen

Het verhaal gaat over een witte schrijftafel. Eigenlijk is het een donkerbruine schrijftafel, maar in het verleden heeft iemand hem wit geschilderd. Die deed dat met slordige verfstreken, zodat het donkerbruin nog steeds door het wit heen schemert. In de loop van de tijd zijn er krassen op het blad van de schrijftafel gemaakt, die donkere lijnen vormen. Het tafelblad is zo een levendig landschap geworden. De tafel heeft vier stevige poten, waar hier en daar de verf vanaf is gesprongen. En onder het tafelblad zit een klein laatje. Daarin bewaart de eigenaar belangrijke dingen. Dingen, die er voor hem toe doen. Het zal je niet verbazen dat de eigenaar een schrijver is. Hij zit aan zijn dierbare schrijftafel en kijkt uit het raam.

- Wordt vervolgd -

Sneeuw, maar niet sneu. December rond het Zonneplein

Grote Beer, achter

Grote Beer, voor

Zonnehuis, buiten

Zonnehuis, van binnen naar buiten

Toen ik vanmiddag naar het Zonnehuis liep voor mijn schrijfgroepje, kon ik nog niet vermoeden dat de rest van de dag heel anders zou verlopen dan de bedoeling was. Ik was trots op 'mijn' schrijvers, die de sneeuw trotseerden om naar de lunchroom te komen. We schreven sneeuwgedichten, hoe kan het ook anders. Later in de middag zou er in de Grote Zaal een evenement plaatsvinden: het afscheid van de zittende stadsdeeldichter en installatie van een nieuwe, met een band en veel feestelijkheden. Aansluitend zou het verhalenprogramma van Winters Binnen van start gaan. 

Wandeling

Het bleef maar sneeuwen, Tuindorp werd mooier en mooier, maar ook steeds minder bereikbaar. Het openbaar vervoer reed niet meer. De mensen die de levende kerststallen zouden bemannen hielden zich warm in de lunchroom. Het evenement werd gecanceld, maar de verhalenwandeling ging door, voorafgegaan door een kijkje in de kerstcontainers op het plein. Met lantaarns liepen we door het mooist besneeuwde dorp van Nederland. We mochten in prachtige huizen van buurtgenoten luisteren naar verhalen over Salomon en de koningin van Sheba en naar het verhaal over de gelukkige bramenplukker van Godfried Bomans. 

Het is een verrassing hoe dag twee van Winters Binnen zal verlopen. 's Middags is er een verteller in de Grote Beer.

Hindoeritueel 

Magische container