Is er nog leven na de Kargadoor?

Het complete verslag van de Utrechtse Slam Finale staat op de de web site van Pom Wolff. Na de Kargadoor gaat het leven door. Kar, ga door! Mijn kar gaat door langs koffie, UWV, straks Eigen Werk (als ik er het type voor ben), scherp zijn voor het redigeren van interviews, een sterkere, nee twee sterkere leesbrillen van Xenos, Sportief bewegen na Kanker (het was geen kanker, maar een voorstadium en nu heeft mijn moeder het gvd), koffie, een Klassieker schrijven voor Meander, twee sollicitaties per week, oeps de WW uitkering aanvragen, Blijf achterlaten, Blijf achterlaten, kar, ga door, naar de toekomst! Rij maar an, ossewa, rij maar an.

Het gedicht dat ik op het oog heb voor de Klassieker kwam ik tegen in het kunst-en-poëzie-dorp Watou, in de Vlaamse Westhoek. Daar was ik met inmiddels-niet-meer-lief Bo, september 2002. Ook Watou, dat wil zeggen het festival is niet meer wat het was, schrijft men. In 2002 was ik diep onder de indruk, van de omgeving waarin zoveel ruimte was voor poëzie en beeldende kunst, maar toch vooral voor poëzie. Op het toegangskaartje staat ER IS ALLES IN DE WERELD HET IS ALLES. Lucebert. Het gedicht stond ergens op een muur. In een boerenschuur met hooi stond een spade tegen de muur. Ik hoorde en las het gedicht 'Spade' van Geert van Istendael. Die spade was raak:

SPADE

Zij bijt het eten uit de grond. Haar snede
keert het bestaansrecht om, vlak bij
de aarde. Wie haar schaafde, smeedde
wil geen gras, wil knol, verteerbaar blad.
Metaal klemt hout. Ooit breken zij hun eden.

Haar meester stoot. Zij steekt, zij doodt. Al wat
het duister zoekt wordt naar het licht geheven.
Zij spreidt een brokkelig bed voor oogstbaar leven.


Houd de Meander Klassiekers in de gaten. Het zal besproken worden.
Op 7 september 2002 schreef ik in het dagboekje: "De poëzie is inspirerend en bijna demotiverend. A long way to go, babe... maar gewoon doorgaan!" Kar, ga door!

Overrompelende onderdompeling

Dit weekeinde heb ik weelderig gebaad in verhalen en gedichten. Van pontverhalen in de Banne: "Heeft een pontkapitein wel contact met het publiek?" "Jazeker, oogcontact. Maar het mooiste is vijftien keer per dag de opgestoken middelvinger," naar het redigeren van interviews met vrouwen van vijftig, tot het jureren bij de Poetry Slam finale in de Utrechtse Kargadoor. De jury had het weer eens moeilijk, erg moeilijk. God, wat had deze jury het moeilijk. Maar kon uiteindelijk toch niet om het fenomeen Peter M. van der Linden heen. Samen met Daan Doesborgh mag hij naar de landelijke finale.

Mijn aanwezigheid leidde tot het instellen van een nieuwe prijs: aan Daniël Vis reikte ik de Wilma van den Akker-prijs (een gesigneerd exemplaar van Nageljongenstraat) uit, voor het meest aangrijpende gedicht van de middag. Over iemand in wie iets goedaardigs, iets vegetarisch de kop opstak. Geen slammer, wel een dichter. En met zo'n diepe stem...

Ook een lekkere stem heeft Björn Rozen, zanger met gitaar en piano. Hij zong onder andere een prachtig lied over de liefde tussen hem en zijn lerares Frans. Hieronder een stukje film dat ik daarvan maakte. Maar eerst een gedicht. Daar heeft u recht op.

Bronvermelding

Vandaag oordeel ik
voor reiskosten, morgen
poets ik verhalen
voor boekenbonnen

Het minneteken bleek
een gedachtenstreep
apostrofs strelen aanhalig
citaten - elke schrijver

Dezelfde karakters en
fenomenale fonemen
menig dichter spreekfluister-
schreeuwt – ik val subiet

Voor subtiel, ongehoord
stampvoeten om een over-
rompelende onderdompeling
en kom geletterd boven

6 september 2009



Björn Rozen zingt

Nageljongen stabiliseert...

Of ik nou helemaal blij moet zijn met bijgaand bericht en foto... Maar goed, ik heb vrouwmoedig gereageerd op de wederwaardigheden van mijn bundel in de Utrechtse Kargadoor. "Nageljongenstraat" doet het beter hier in Amsterdam (Noord). En ik heb me laten strikken als jurylid. Kan ik andere dichters 'keuren'.