Gedicht: Plastisch

Plastisch



Witte vrouwen duwen me
naar een blauwe wereld
op zijn knieën met een groene Edding
tekent hij het weefsel af

Ik noem hem beeldhouwer
hij houdt van dat woord
en doet zijn werk waar ik
geen weet van heb

In de verkoever krijgt een man
een gele schort, zijn vrouw
een ruggeprik, ik meld me
aan de buitenwereld
haal wat slaap in

Het bed gaat terug naar boven
de beeldhouwer vertelt
het is een flinke Jaap geworden
maar ik ben tevreden

Tussen zuchtende tachtigers
verheugt een perfecte amazone zich
op snorrende poezen



BovenIJ-ziekenhuis, 3 augustus 2011